NaMRiN

ชีวิตมันก็ดำเนินมาถึงจุดนี้ จุดที่ความรู้สึกเติมเต็มในชีวิตคือห้องที่สะอาด การมีชั้นวางของในครัวอันใหม่ เรานั่งอยู่ในห้องคอนโด ย่านฝั่งธนฯ ที่ที่ไม่คิดว่าจะย้ายมาอยู่อาศัย มีห้องที่เพรียบพร้อม อยู่ได้อย่างสบาย ทำให้รู้สึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์และเหตุปัจจัยเสมอ ชีวิตนั้นเป็นเรื่องที่แปลกจริง ๆ เราไม่มีทางรู้เลยว่า กรรมนั้นจะลิขิตชีวิตเราให้เป็นยังไง สิ่งที่ทำได้ ก็คืออยู่กับปัจจุบัน แล้วใช้ชีวิตให้ดีที่สุด  เมื่อวานนั่งดูรูปเก่า ๆ ย้อนไป ทำให้รู้สึกว่า รูปในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา เต็มไปด้วยความเหงา ความโดดเดี่ยวและความไม่เข้าใจ ถ้าเราเจอน้ำรินในอดีต เราคงเดินเข้าไปกอด ลูบหัว แล้วบอกว่าไม่เป็นไรนะ เธอจะผ่านมันไปได้ด้วยดี แล้วเธอจะเติบโตขึ้น มีความสุขมากขึ้น ความทุกข์ของเธอมีที่มาที่ไป เธอได้ชดใช้มาเพียงพอแล้ว ไม่เป็นไรนะ  รู้สึกขอบคุณในทุก ๆ วัน ว่ายังมีลมหายใจอยู่ มีความเพียร มีวาสนาในธรรม มีผู้คนที่อยู่รอบกายที่ปรารถนาดีเกื้อกูล ชีวิตนี้ช่างโชคดีแค่ไหนแล้ว  ถึงเธอ คนที่เราคิดว่าออกจากใจไปแล้ว แต่สุดท้าย ก็พบว่า เธอไม่ได้ไปไหนเลย เหมือนนั่งอยู่ในห้องที่ปิดไฟมืด พอเราเดินเข้า...