บ่นเรื่อยๆ เปื่อย ๆ

ไม่ได้อัพบล๊อกมาเนิ่นนานมาก กลายเป็นบล๊อกดองเค็มไปแล้ว

มีเหตุผลมากมายที่ทำให้ไม่ได้เขียนบล๊อก ทั้งไม่มีเวลา ขี้เกียจ ไม่รู้จะเขียนอะไร รู้ว่าจะเขียนอะไรแต่ว่าไม่รู้ว่าจะกลั่นออกมาเป็นตัวหนังสือยังไง บางเรื่องอัดแน่นอยู่ในหัวสมองและหัวใจ แต่ไม่ได้อัดแน่นที่ปลายนิ้ว
พอนิ้วจะจิ้มลงบนคีบอร์ด มันช่างเบาหวิวจนไม่รู้ว่าจะกดแป้นไหนดีบ้าง

ชีวิตบางที่มันก็ยาก
ชีวิตบางทีมันก็ง่าย แต่เราก็ใช้มันแบบยาก ๆ
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม
พยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ
เพราะฉะนั้นก็ต้องพยายามในทุก ๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การงาน ความสัมพันธ์
ไม่มีอะไรที่มนุษย์ทำไม่ได้ในโลกใบนี้ แค่เราเชื่อ

บางทีมันก็เหมือนมีปมปมหนึ่งมัดกันแน่น มองเห็นอยู่ตรงนั้น
แต่พยายามไม่มองมัน
พยายามคิดว่าต่อไปมันอาจจะคลายตัออกมาเอง
แต่ลึก ๆ เราก็รู้ว่า สองมือสองเท้าของเรานี่แหละ ต้องเดินเข้าไปคลายปมนั้นออกด้วยตัวเอง

น้ำริน
การเป็นเธอบางทีมันก็ดูยากนะ
บางทีเธอก็มีความคาดหวังกับอะไรสูงเหลือเกิน
บางทีหัวใจเธอก็ทำงานหนักเกินไป
การเป็นนักเรียน การเป็นลูก การเป็นน้อง การเป็นแฟน การเป็นเพื่อน การเป็นคนไทย การเป็นประชากรโลก
มันก็ยากนะ
เป็นน้ำรินที่คนอื่นจะพอใจ เป็นน้ำรินที่ตัวเองจะรู้สึกพอใจ เป็นน้ำรินที่เป็นน้ำริน
แค่อ่านดูยังเข้าใจยากเลย ฮ่า ๆ

เราดีพอรึยังนะ
เป็นนักเรียนที่ดีรึยัง
เป็นลูกที่ดีรึยัง
เป็นน้องที่ดีรึยัง
เป็นแฟนที่ดีรึยัง
เป็นเพื่อนที่ดีรึยัง
เป็นคนไทยที่ดีรึยัง
เป็นประชากรโลกที่ดีรึยัง
เป็นน้ำรินที่ดีรึยัง

ถ้ายังดีไม่พอสำหรับใจของใคร ถ้าขอโทษไป จะได้รับการให้อภัยรึเปล่า

ฉันต้องเป็นน้ำรินที่คนอื่นรู้สึกว่าจะรักได้ตลอดเวลารึเปล่า
ถ้ามีเวลาใดเวลาหนึ่งที่ฉันไม่น่ารักขึ้นมา
ทุกคนจะรักน้ำรินอยู่รึเปล่า

ฉันจะมั่นใจ ตราบที่ทุก ๆ คนยังมั่นใจในตัวฉันอยู่

รักน้ำรินให้มาก ๆ เถอะนะทุกคน

ถึงเธอ...
ขอโทษที่เอาเรื่องไร้สาระมาเก็บเป็นอารมณ์นะ
อยากให้เธอเข้าใจ
อยากจะเข้าใจเธอด้วย
การเป็นแฟนที่ดี ไม่หาเรื่อง ไม่ทะเลาะ อาจจะยากซักหน่อย
แม้ว่าน้ำรินมักจะล้มเหลวในการระงับอารมณ์
แต่ก็พยายามจริง ๆนะ
อยากให้เธออดทน และเข้าใจ
ไม่ได้ต้องการคนปากหวาน
ไม่ได้ต้องการคนช่างเอาอกเอาใจ
(แม้ว่าอยากจะเรียกร้องแบบนั้นบ้างบางครั้งบางคราว)
แค่ต้องการคนที่รักและเข้าใจ

ไม่ต้องการใครอีกแล้ว
นอกจากเธอ