May be I'am a pineapple!!

วันนี้อยู่ดี ๆ ก็อยากเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา

อาจเป็นเพราะว่าเริ่มเข้าปีใหม่ ใครหลายคนเริ่มบ่นเรื่องตัวเลขอายุที่เพิ่มมากขึ้น

หลายคนจิตตก ว้าวุ่นในการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้

ก็ให้คำปรึกษาไปตามที่จะทำได้

สุดท้ายแล้ว ก็บอกทุกคนไปทางเดียวกันว่า ชีวิตมันขึ้นอยู่กับทัศนคติ ขึ้นอยู่กับการปั้นแต่งที่จิตใจเราอยากให้เป็น

ถ้าถามว่า ทำไมยังเป็นคนมองโลกในแง่ดีอยู่ได้ ในสภาวะการณ์ของโลก ของชีวิตแบบนี้

ก็ขอยืมคำตอบของคุณไตรภพ ลิมปพัทร (เขียนไงเนี่ย) ว่า

ก็เรามีชีวิตอยู่กับ การ"ชอบ" ไง

แค่นี้แหละ ง่าย ๆ แต่ก็จริงอย่างที่สุด

ก็เรามีชีวิตอยู่การชอบ ไม่ใช่การไม่ชอบ

เพราะฉะนั้น เราก็เห็นสิ่งที่ดีในตัวของเพื่อนเรา แฟนเรา แล้วก็ยิ่งเห็น ยิ่งชอบ

ไม่ได้เว่อร์เลย แต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ

บางทีชีวิตก็สับสน ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง

บางทีเราก็กลัว กลัวอะไรหลาย ๆ อย่าง ทำให้ไม่กล้าที่จะทำอะไร

ไม่กล้าที่จะยอมรับอะไร

วันนึงก็เกิดคิดได้ว่า

ที่มีอายุเกือบจะยี่สิบสามปีนี้

ตอนนี้เราไม่ได้มองโลกเหมือนคนอายุยี่สิบสาม

แต่เราใช้สายตาทั้งหมดที่มีเพื่อมองและปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้

พยายามจะคิดว่า แบบไหนมันจะดีนะ ก็เลยลองเขียนออกมาดู

ไม่ได้หมายว่าทำได้เสมอ แต่ก็พยามดูว่าอะไรจะเป็นสิ่งที่พอจะดี

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 7 ขวบ "โลกนี้มันคือการเล่นสนุกนี่นา"

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 12 "เป็นเด็กดีต้องตั้งใจศึกษาหาความรู้"

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 15 "เพื่อนไม่ทิ้งกันอ่ะ"

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 18 เพื่อที่จะรู้สึกตื่นเต้นในการเรียนรู้และค้นหาโลก
เป็นสายตาที่พร้อมจะพบเจอสิ่งใหม่ ๆ และไม่กลัวที่จะพบกับความผิดพลาด

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 22 เพื่อรู้สึกเติบโต เพื่อรู้สึกความเปลี่ยนแปลงของชีวิตและโลก

เป็นสายตาที่ทำงานหนักเพื่อยอมรับในความเป็นไปของโลก

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 23 ชื่นชมในสิ่งที่มีอยู่

เราใช้สายตาของน้ำรินเมื่ออายุ 30 เพื่อที่จะเข้าใจในความรัก เพื่อจะได้ยอมรับ เต็มที่ที่จะรัก และได้รับรัก

และสายตาของความเป็นผู้ใหญ่ที่ในที่สุดแล้ว ความเป็นเด็กจะยังคงอยู่

ตอนนี้ เรามีน้ำรินเกือบจะยี่สิบสามคนในตัวแล้วนะ!!

น้ำรินในสายตาเมื่ออายุ 22 ปี 8 เดือน บอกว่า ไปอ่านหนังสือสอบได้แล้วเฟร้ยยยยย !!!!!!!!