NaMRiN

"Now, there are some who question the scale of our ambitions - who suggest that our system cannot tolerate too many big plans. Their memories are short. For they have forgotten what this country has already done; what free men and women can achieve when imagination is joined to common purpose, and necessity to courage. " นี่คือส่วนหนึ่งของสุนทรพจน์ของบารัค โอบาม่า ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่สี่สิบสี่ ชอบท่อนนี้เป็นพิเศษ "ณ จุดนี้ มีคนกังขากับความเป็นไปได้ในความมุ่งหวังของเรา พวกเขาเหล่านั้นกล่าวว่า ระบบของเราไม่สามารถที่จะรองรับแผนการอันใหญ่โตขนาดนั้นได้... พวกเขาเหล่านั้นช่างมีความทรงจำที่สั้นนัก พวกเขาได้ลืมไปแล้วว่า ประเทศของเรานั้นได้ทำอะไรมาบ้าง และพวกเขาก็ยังหลงลืมไปว่า อะไรเป็นสิ่งที่อิสระชนได้มาเมื่อจินตนาการรวมเป็นหนึ่งกับจุดมุ่งหมายธรรมดาๆ และความจำเป็นที่จะต้องเข้มแข็ง" และอเมริกาก็จะเติบโต แข็งแกร่ง และเราก็จะเติบโต แต่จะเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ได้ คงไม่สามารถเติบโตอยู่ใต้ไม้ใหญ่อีกต้น เสมอไป จงไร้ความกังขาเถิด...

I really really addict to you. Sometimes I miss you soooo much that I asked myself that do you love me as much as I love you. That's a very stupid question, Sorry that I even thought about that. I really really know that you love me and want to spend your time with me. I'm fear and miss you so much. But thank you to comfort me that we will have soooo much time to be together. Not now, but in the future and forever.

My heart is a very amazing thing. Sometimes it's so tough and strong. Sometimes it's so fragile like a leaf in Autumn. I cried my heart out...,but it's still here. Sometimes, my heart hides itself in the deepest sphere of life. But Sometimes, it wants to be recognized. When you're not here, my heart is aching. I cried my heart out...,but it's still here. Sometimes my heart is so disobedient. It's gone wild and hard to stop. I fight with you, I'm demanding, but my heart is crying. My heart is so naive. It's a little child who doesn't know the harsh of reality. Sometimes it doesn't want to be like this or that. But my heart is so naive, it just lets itself be... Please, Please try to be understand Sometimes, I cry my heart out....., But my heart is here. It's wispering, "I love you"

วันนี้อยู่ดี ๆ ก็อยากเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา อาจเป็นเพราะว่าเริ่มเข้าปีใหม่ ใครหลายคนเริ่มบ่นเรื่องตัวเลขอายุที่เพิ่มมากขึ้น หลายคนจิตตก ว้าวุ่นในการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ ก็ให้คำปรึกษาไปตามที่จะทำได้ สุดท้ายแล้ว ก็บอกทุกคนไปทางเดียวกันว่า ชีวิตมันขึ้นอยู่กับทัศนคติ ขึ้นอยู่กับการปั้นแต่งที่จิตใจเราอยากให้เป็น ถ้าถามว่า ทำไมยังเป็นคนมองโลกในแง่ดีอยู่ได้ ในสภาวะการณ์ของโลก ของชีวิตแบบนี้ ก็ขอยืมคำตอบของคุณไตรภพ ลิมปพัทร (เขียนไงเนี่ย) ว่า ก็เรามีชีวิตอยู่กับ การ"ชอบ" ไง แค่นี้แหละ ง่าย ๆ แต่ก็จริงอย่างที่สุด ก็เรามีชีวิตอยู่การชอบ ไม่ใช่การไม่ชอบ เพราะฉะนั้น เราก็เห็นสิ่งที่ดีในตัวของเพื่อนเรา แฟนเรา แล้วก็ยิ่งเห็น ยิ่งชอบ ไม่ได้เว่อร์เลย แต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ บางทีชีวิตก็สับสน ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง บางทีเราก็กลัว กลัวอะไรหลาย ๆ อย่าง ทำให้ไม่กล้าที่จะทำอะไร ไม่กล้าที่จะยอมรับอะไร วันนึงก็เกิดคิดได้ว่า ที่มีอายุเกือบจะยี่สิบสามปีนี้ ตอนนี้เราไม่ได้มองโลกเหมือนคนอายุยี่สิบสาม แต่เราใช้สายตาทั้งหมดที่มีเพื่อมองและปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ พยายามจะคิดว่า แบบไหนมันจะดีนะ ก็เลยลองเขียนออก...