NaMRiN

(คำเตือน เนื้อหาในบล๊อกนี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ยังไม่เคยดูหนังเรื่องนี้และไม่อยากถูกสปอย) ชอบหนังเรื่องนี้จัง เป็นหนังที่ตั้งคำถามและสร้างแรงบรรดาลใจมาก ถ้าดูพล๊อตคร่าว ๆ อาจจะไม่มีอะไรมาก เหมือนจะเดาได้ พระหนุ่มชาวทิเบตถูกผลักดันด้วยอารมณ์ทางเพศก็เลยละทางธรรมลงมาอยู่ในหมู่บ้าน แต่งงานมีเมียมีลูก วันนึงเกิดไปมีสัมพันธ์กับหญิงลูกจ้าง ก็เลยคิดได้ ก็เลยจะทิ้งลูกทิ้งเมียกลับไปเป็นพระ แต่หนังซับซ้อนและมีอะไรมากกว่านั้นมาก ส่วนนึงที่ทำให้หนังน่าดูคือโพรดักชั่น คริสตี้ ชุงที่มาเล่นเป็นนางเอก ถึงแม้ว่าหนังเรื่องนี้จะติดเรทอาร์ แต่ว่าฉากแบบนั้นก็ทำให้เรื่องสมจริงและทำให้คนดุเข้าใจถึงความรัก ความผูกพันธ์ ตัณหาราคะ และในอีกทางนึงก็บอกว่า มันเป็นเพียงสังขารที่ไม่จีรัง เพราะมนุษย์ยังอยู่ในแซมซาร่า หรือวัฎสงสาร สัญญะที่ใช้ในเรื่องก็ซับซ้อนมาก ทั้งเหยี่ยว หิน แพะ ใบไม้ร่วง ใบไม้ผลิ มุมกล้องแบบกลับหัว แม่น้ำ โถข้าว ถ้าจะพูดเรื่องความหมายคงจะต้องพูดกันยาวมาก (ติดไว้ก่อน ใครดูแล้วค่อยมาคุยกัน) ตีมหลักของเรื่องก็เน้นเรื่องการมุ่งสู่นิพพาน การระงับใจตน มีประโยคหนึ่งบอกว่า "What is is more important: sa...

(นั่งอยู่บนโซฟาในห้องกับเพื่อนสาว พร้อมเพลงเบเกอรี่ที่ออกลำโพงขนาดเท่าทีวีหกนิ้ว) แก่ว่ะ... นี่เราเป็นคนแก่ไปแล้ว ตั้งแต่เห็นเอ็มวีเกอรรี่เบอรรี่เพลง ชอบเป็นของเธอก็รับไม่ได้ เห็นเด็กใส่สั้นไร้เหตุผล ทำตัวดัดจริตเกินจริง ก็เครียด คนกินเหล้า ใช้เงินมากมาย เมาหัวราน้ำ ก็เซ็ง ๆ เห็นวัตถุสิ่งของที่ตั้งราคามากกว่ามูลค่าที่ควรจะเป็นก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง วันนี้ก็มีปาร์ตี้ พร้อมเมาอีกแล้ว รู้สึกว่าไร้แก่นสาร แย่นะ... ที่แย่หมายถึงตัวเองนะ รู้สึกว่า ทำไมเราถึงไม่เอ็นจอยเท่าที่ควร เราควรจะเป็นวัยรุ่นปกติที่แฮฟฟันนะ หรือว่า เราแก่แล้วจริง ๆ เฮ้อ เบื่อจริงจัง กินเหล้า หัวเราะเฮฮา ๆ เมา เงินหมด แล้วก็ผ่านไปหนึ่งวัน ได้อะไร ได้ความสนุก ได้สังคม ได้ปลดปล่อยตัวเอง ทำเพื่ออะไร ทำเพราะชอบกินเหล้า ทำเพราะชอบเข้าสังคม เฮ้อ พูดไป สุดท้าย ก็แค่ต้องอยู่กับคนที่รู้ใจเท่านั้น แค่ได้อยู่กับคนที่สบายใจ เมาแค่ไหน เสียเงินแค่ไหน ก็โอเคเลย ดับเบิ้ลสแตนดารดนี่หว่า เอาสิทธิ์อะไรไปตัดสินคนอื่นนะ เอ้อ เพ้อเจ้อ ไปกินแกงกะหรี่ดีกว่า

"1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ " นี่เป็นกติกาการแสดงความคิดเห็นในเว็บบอร์ดซึ่งก็ดูสมเหตุสมผลดี ใครจะอยากให้คนอื่นมาพูดจาหยาบคายใส่ ใครจะอยากให้ตัวเองโดนว่าร้าย กติกาทางสังคมข้อนี้จะดูเป็นธรรมดามาก ถ้ามันไม่ได้มาจากหน้าคอลัมน์ซ้อเจ็ด ในเมเนเจอร์ออนไลน์ ซึ่งข้อความที่เผยแพร่แก่สาธารณะชนนั้นล้วนแต่ "หยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก" ซ้อเจ็ดเป็นใคร? เป็นผู้สื่อข่าวบันเทิง เป็นผู้ตีแผ่ความจริง ธำรงความถูกต้องและความยุติธรรมของผู้รับข่าวสารวงการบันเทิง เป็นนักวิจารณ์ฝีปากกล้า เป็นกระเทยปากร้ายจิกกัดเพื่อความสะใจ ไม่ว่าซ้อเจ็ดจะเป็นใคร ไม่ว่าเรื่องที่ซ้อเจ็ดเขียนจะเป็นจริงหรือไม่ และไม่ว่าจะมีคนมากมายที่ไม่เห็นด้วยกับซ้อเจ็ดอย่างไร คนก็ยังอ่านอยู่ดี อาจเป็นเพราะซ้อเจ็ดตอบสนองความต้องทางทางจิตใจและสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็น ความร้ายกาจ ความอิจฉาริษยาอยากเหยียบย่ำเพื่อนมนุษย์ผู้อื่น ที่มนุษย์แอบซ่อนไว้ในใจ ได้เป็นอย่างดี แม้ใครแก้ตัวว่าคอลัมน์ซ้อเจ็ดเป็นแค่คำพูดจิกกัดเ...

คิดอะไรไม่ค่อยจะออกกก ตัดสินใจมะด้ายยยยย ว้ากกกกก

การกระทำอะไรที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้วนะ ? - เมื่อเด็กเสริฟเรียกเราว่าพี่ - เมื่อต้องกินพาราสองเม็ด แทนที่จะกินเม็ดเดียว - เมื่อรู้สึกว่าต้องลุกขึ้นยืนให้เด็กเล็ก ๆ นั่ง - เมื่ออยากจะแต่งงาน - เมื่อใส่เสื้อผ้าที่ผลิตมาเพื่อเด็กไม่ได้ - เมื่อฝนตกแล้วเหงา (แปลว่าตอนเด็ก ๆ ฝนตกแล้วไม่เหงา) - เมื่อชอบคุยกันเรื่องอดีต สมัยเรียน - เมื่อมีคนถามว่าทำงานอะไร ได้เงินเดือนเท่าไหร่ มีแฟนรึยัง มีไหร่จะแต่งงาน - เมื่อมีคนเรียกว่าพี่มากขึ้น - เมื่อต้องใช้เงินตัวเองซื้ออะไรเอง - เมื่อต้องไปงานแต่งงานของเพื่อน - เมื่อต้องคิดมากขึ้นเวลาทำอะไร ๆ - เมื่อนับอายุ - เมื่อไม่รู้สึกว่าตัวเองเด็ก - เมื่อต้องบอกพ่อกับแม่ว่า ไม่ต้องห่วง โตแล้วนะ - เมื่อใกล้จะถึงวันเกิด ใกล้จะถึงวันเกิดอีกแล้ว ว๊ายยย ลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าตัวเองอายุเท่าไหร่ ขอให้คนเดือนพฤษภาทุกคนมีความสุขมาก ๆ รักแฟนมาก ๆ ฮ่าๆ เย่เย่ รักก๊าบบ

วันนี้ปวดท้องเมนส์ รู้สึกว่าพลังชีวิตถูกพรากออกไป เดินไปเรียน นั่งเรียน เดินกลับบ้านอย่างสโหลสะเหล ทุกครั้งเวลาที่เป็นเมนส์ และปวดท้อง มักจะคิดไม่ได้ว่าจะต้องกินยา เลยมานั่งครุ่นคิดทุกครั้ง ว่าทำไมถึงไม่รู้สึกว่าจะต้องกินยา ทั้งๆ ที่ปวดขนาดนั้น ข้อสรุปที่ได้คือ การปวดท้องเมนส์เป็นการปวดท้องแบบแอ้บสะแทรก คือบอกไม่ได้ว่า ปวดแบบบีบ ๆ ปวดถี่ ปวดเสียดแทง ปวดจี๊ด ปวดดุ่ยๆ มันปวดไปเรื่อย ๆ ปวดเป็ฯแบ๊คกราวน์ บางทีรู้สึกว่า เป็นความปวดที่ไม่มีจริง ไม่แน่ใจว่านี่คือความเจ็บปวดรึเปล่า บางทีก็รู้สึกอย่างแรงกล้าว่า นี่แหละคือความปวดท้องเมนส์ ไม่เป็นอื่น เป็นความปวดอันแน่ แท้ จริง และจับต้องได้ ก็เลย ไม่ได้กินยา ก็เลยยังปวดอยู่ เฮ้ออออ เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบาก T^T

ฉันไม่คิดว่าฉันจะรู้ ว่าใจของฉันเกิดมีความรักเธอเมื่อใด รู้แต่เพียงว่าจดจำภาพเธอขึ้นใจ จดจำเธอไว้ เมื่อกาลครั้งที่เจอกัน พบว่าลมหายใจเข้าออก ฉันมีเธอมีแต่เธอเท่านั้น หลับตาก็เห็นหน้าเธอ เร่งวันให้พบหน้ากัน อยากอยู่ใกล้ชิดผูกพันกันเรื่อยไป... เกิดเป็นความรัก...ให้เธอทั้งใจ คิดถึงเธอ ความรักช่างมหัศจรรย์ ขอบคุณความรักของเธอ มันเป็นพลังที่มีค่ามาก รักเธอ กาลครั้งหนึ่ง...ความรัก - สุเมธ&ปั๋ง

Our love has changed, It’s not the same, And the only way to say it - Is say it - It’s better . I can’t concede, This way I feel, For all the time we spent, together, Forever - Just gets better. See what I’m trying to say is: You make things - better And no matter what the day is, With you here - it’s better. I’ll stand by you, If you stand by me. I think time that I, reveal it, ‘Cos I believe it - It’s better. See what I’m trying to say is: You make things - better And no matter what the day is, With you here - it’s better. the more I talk to you The more in love with Everything you do See what I’m trying to say is: You make things - better And no matter what the day is, With you here - it’s better. Our love has changed It’s not the same And the only way to say it - Is say it - It’s better ไม่ว่าทุกวันจะเป็นยังไง ไม่ว่าเราจะดีกัน ทะเลาะกัน ความรักของเราดีขึ้นทุก ๆ วัน ชีวิตของน้ำรินดีขึ้น เพราะมีเธอ เพราะสิ่งที่เธอทำ ทุกรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา ก็เป็นส่วนหนึ่งในรักที่เติบโตของเรา I...

คุณรู้สึกว่าคุณได้สูญเสียตัวตนบางส่วนของคุณไป

ไม่ได้อัพบล๊อกมาเนิ่นนานมาก กลายเป็นบล๊อกดองเค็มไปแล้ว มีเหตุผลมากมายที่ทำให้ไม่ได้เขียนบล๊อก ทั้งไม่มีเวลา ขี้เกียจ ไม่รู้จะเขียนอะไร รู้ว่าจะเขียนอะไรแต่ว่าไม่รู้ว่าจะกลั่นออกมาเป็นตัวหนังสือยังไง บางเรื่องอัดแน่นอยู่ในหัวสมองและหัวใจ แต่ไม่ได้อัดแน่นที่ปลายนิ้ว พอนิ้วจะจิ้มลงบนคีบอร์ด มันช่างเบาหวิวจนไม่รู้ว่าจะกดแป้นไหนดีบ้าง ชีวิตบางที่มันก็ยาก ชีวิตบางทีมันก็ง่าย แต่เราก็ใช้มันแบบยาก ๆ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม พยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ เพราะฉะนั้นก็ต้องพยายามในทุก ๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การงาน ความสัมพันธ์ ไม่มีอะไรที่มนุษย์ทำไม่ได้ในโลกใบนี้ แค่เราเชื่อ บางทีมันก็เหมือนมีปมปมหนึ่งมัดกันแน่น มองเห็นอยู่ตรงนั้น แต่พยายามไม่มองมัน พยายามคิดว่าต่อไปมันอาจจะคลายตัออกมาเอง แต่ลึก ๆ เราก็รู้ว่า สองมือสองเท้าของเรานี่แหละ ต้องเดินเข้าไปคลายปมนั้นออกด้วยตัวเอง น้ำริน การเป็นเธอบางทีมันก็ดูยากนะ บางทีเธอก็มีความคาดหวังกับอะไรสูงเหลือเกิน บางทีหัวใจเธอก็ทำงานหนักเกินไป การเป็นนักเรียน การเป็นลูก การเป็นน้อง การเป็นแฟน การเป็นเพื่อน การเป็นคนไทย การเป็นประชากรโลก มันก็ยากนะ เ...

"Now, there are some who question the scale of our ambitions - who suggest that our system cannot tolerate too many big plans. Their memories are short. For they have forgotten what this country has already done; what free men and women can achieve when imagination is joined to common purpose, and necessity to courage. " นี่คือส่วนหนึ่งของสุนทรพจน์ของบารัค โอบาม่า ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่สี่สิบสี่ ชอบท่อนนี้เป็นพิเศษ "ณ จุดนี้ มีคนกังขากับความเป็นไปได้ในความมุ่งหวังของเรา พวกเขาเหล่านั้นกล่าวว่า ระบบของเราไม่สามารถที่จะรองรับแผนการอันใหญ่โตขนาดนั้นได้... พวกเขาเหล่านั้นช่างมีความทรงจำที่สั้นนัก พวกเขาได้ลืมไปแล้วว่า ประเทศของเรานั้นได้ทำอะไรมาบ้าง และพวกเขาก็ยังหลงลืมไปว่า อะไรเป็นสิ่งที่อิสระชนได้มาเมื่อจินตนาการรวมเป็นหนึ่งกับจุดมุ่งหมายธรรมดาๆ และความจำเป็นที่จะต้องเข้มแข็ง" และอเมริกาก็จะเติบโต แข็งแกร่ง และเราก็จะเติบโต แต่จะเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ได้ คงไม่สามารถเติบโตอยู่ใต้ไม้ใหญ่อีกต้น เสมอไป จงไร้ความกังขาเถิด...

I really really addict to you. Sometimes I miss you soooo much that I asked myself that do you love me as much as I love you. That's a very stupid question, Sorry that I even thought about that. I really really know that you love me and want to spend your time with me. I'm fear and miss you so much. But thank you to comfort me that we will have soooo much time to be together. Not now, but in the future and forever.

My heart is a very amazing thing. Sometimes it's so tough and strong. Sometimes it's so fragile like a leaf in Autumn. I cried my heart out...,but it's still here. Sometimes, my heart hides itself in the deepest sphere of life. But Sometimes, it wants to be recognized. When you're not here, my heart is aching. I cried my heart out...,but it's still here. Sometimes my heart is so disobedient. It's gone wild and hard to stop. I fight with you, I'm demanding, but my heart is crying. My heart is so naive. It's a little child who doesn't know the harsh of reality. Sometimes it doesn't want to be like this or that. But my heart is so naive, it just lets itself be... Please, Please try to be understand Sometimes, I cry my heart out....., But my heart is here. It's wispering, "I love you"

วันนี้อยู่ดี ๆ ก็อยากเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา อาจเป็นเพราะว่าเริ่มเข้าปีใหม่ ใครหลายคนเริ่มบ่นเรื่องตัวเลขอายุที่เพิ่มมากขึ้น หลายคนจิตตก ว้าวุ่นในการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ ก็ให้คำปรึกษาไปตามที่จะทำได้ สุดท้ายแล้ว ก็บอกทุกคนไปทางเดียวกันว่า ชีวิตมันขึ้นอยู่กับทัศนคติ ขึ้นอยู่กับการปั้นแต่งที่จิตใจเราอยากให้เป็น ถ้าถามว่า ทำไมยังเป็นคนมองโลกในแง่ดีอยู่ได้ ในสภาวะการณ์ของโลก ของชีวิตแบบนี้ ก็ขอยืมคำตอบของคุณไตรภพ ลิมปพัทร (เขียนไงเนี่ย) ว่า ก็เรามีชีวิตอยู่กับ การ"ชอบ" ไง แค่นี้แหละ ง่าย ๆ แต่ก็จริงอย่างที่สุด ก็เรามีชีวิตอยู่การชอบ ไม่ใช่การไม่ชอบ เพราะฉะนั้น เราก็เห็นสิ่งที่ดีในตัวของเพื่อนเรา แฟนเรา แล้วก็ยิ่งเห็น ยิ่งชอบ ไม่ได้เว่อร์เลย แต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ บางทีชีวิตก็สับสน ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง บางทีเราก็กลัว กลัวอะไรหลาย ๆ อย่าง ทำให้ไม่กล้าที่จะทำอะไร ไม่กล้าที่จะยอมรับอะไร วันนึงก็เกิดคิดได้ว่า ที่มีอายุเกือบจะยี่สิบสามปีนี้ ตอนนี้เราไม่ได้มองโลกเหมือนคนอายุยี่สิบสาม แต่เราใช้สายตาทั้งหมดที่มีเพื่อมองและปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ พยายามจะคิดว่า แบบไหนมันจะดีนะ ก็เลยลองเขียนออก...