Life in Robin Hood Land 4

"Live as though heaven is on earth"
จงใช้ชีวิตราวกับโลกนี้คือสวรรค์

โอ้วมาต่อกับภาคสี่ เป็นภาคเก็บตกเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปดูภาพกันเล้ย
นี่คือ พิซซ่าที่อบที่บ้าน แล้วมันไหม้ แต่ก็อร่อยดีอยู่

คนนี้คือ เพทรา เป็นเพื่อนชาวสโลวัก สูงมากเลย น่ารัก เป็นชาวต่างชาติที่สนิทที่สุดละ

อายุเท่ากันเลย

มีเพื่อนพี่ผึ้งที่เป็นคยอินโด บอกว่า เรามีตาเหมือนกัน อาจจะเป็นถุงใต้ตาเนื่องจากการติดดูซีรีย์ทางเนตเหมือนกัน


โอ้วววววว แนะนำสมาชิกใหม่ล่าสุด ที่เห็นดำ ๆ นั้นคือ โทรทัศน์สามสิบสองนิ้วที่พี่จี๋ซื้อมาใหม่ล่าสุด ไฮโซเนอะ แต่ถูกตั้งอยู่ในห้องครัว


เรียนมาได้สามอาทิตย์แล้ว จิตตกอย่างจริงจังไปหนึ่งครั้งถ้วน แบบว่าเรียนรู้เรื่องบ้างเล็กน้อย นอกนั้นไม่ค่อยรู้เรื่อง แปร่วว พยายามวิเคราะห์ว่าเกิดจากสาเหตุอะไร สันนิษฐานได้ว่าเกิดจาก Layer of Stupidity หรือชั้นแห่งความเขลา พูดให้ง่ายกว่าคือ

เกิดจากความเข้าใจภาษาอังกฤษอย่างจำกัด ลึกลงไปกว่านั้นคือ การเข้าใจอันจำกัดอย่างยิ่งในภาษาอังกฤษของเรื่องที่เรียน ซึ่งเป็นคำเฉพาะมากกกกกกก และที่ดำเนินไปควบคู่กันอย่างเกาะไม่ปล่อยคือ ความเข้าใจในเรื่องไออาร์ที่มีอยู่อย่างจำกัด

สะเทือนอารมณ์มาก แบบว่านี่ มันพูดอะไรกันอยู่ฟระ ไม่ได้เมค เซ้นซักกะติ้ด ลอส อินทรานสเลชั่นมาก ๆ เรียนก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง แต่ปลายเดือนหน้าต้องส่งเอสเสแล้ว ตั้งสองวิชา ฮารดเดอร์เหลือเกิน วันรุ่นทำใจไม่ทัน เครียดกะอนาคตทางการศึกษามาก กังวลว่าจะตกรึเปล่า กลัวสอบไม่ผ่าน กลัวว่าจะเขียนไม่ได้เรื่อง

แต่มาถึงจุดนี้แล้ว ไม่มีทางถอยหลังกลับ มีแต่ต้องสู้ต่อไปกับยอมแพ้

ชีวิตก็ต้องไปต่อ พ่อกับแม่ชอบบอกว่าให้ทำให้ดีที่สุด โอเค ตอนนี้จะทำให้ดีที่สุด ถ้าเกิดทำดีที่สุดแล้วยังไปไม่ค่อยจะรอด ก็หวังว่าจะชนะใจผู้ชมและกรรมการบ้าง

บอกตัวเองอยู่ทุกวันว่า ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ และไม่มีอะไรที่มนุษย์ทำไม่ได้ ถ้าพยายามก็ต้องทำได้แน่ การบอกว่าทำไม่ได้ก็คือยังพายามไม่พอ

แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ได้กดดันตัวเองมากเกินไป เก่งเรื่องการหาปรับเพื่อให้ไปสู่จุดที่ตัวเองจะมีความสุขอยู่แล้ว

ชีวิตทุกย่างก้าว ทุกการกระทำ คิดถึงเงินที่พ่อแม่ พี่ผึ้งส่งเสีย คิดถึงพ่อแม่ พี่ผึ้งที่ต้องประหยัด คิดถึงพี่อ๊อบที่เป็นกำลังใจอยู่ ก็รู้สึกขอบคุณและรู้ว่ากำลังทำอะไร เพื่อใครอยู่

แต่มันก็ยากอ่ะแหละ การเอาชนะความอยากกิน อยากนอน อยากเที่ยว อยากซื้อของ อยากไปเที่ยว อยากงอแง แต่ว่าต้องสู้ๆ เย่ ๆ

สู้ ๆ คากิไฟต์เต้อร์!

Comments

Anonymous said…
เข้ามาตอบ

สอยเอามาจากที่ค่ายเลยนะ ระวังอย่าไปดึงดูดเด็กแปลก ๆมาอีกล่ะ > คงไม่สอยมาหรอก ส่วนสอยมาได้แล้วของแปลกรึเปล่า คงไม่มีอีก .. ชีวิตมัน absurd

หายป่วยยัง > หายแล้ว

แล้ว...กระบี่นี่ไปจากสุวรรณภูมิเรอะ พึ่งรู้ > ไปภูเก็ตต่างหาก บินไทยมีทั้งออกจากดอนเมืองและสุวรรณภูมิไปภูเก็ต

ได้ไปส่งมาป่ะ ตกลงแล้ว > ได้ไป เจ้าตัวบ่นไม่ได้ฟอ้นเล็บใน gate วิ่งมาราธอนแทน เพราะมัวแต่เดินเล่น + กินข้าวอยู่ใน terminal

ส่วนเม้น จะมาในอันถัดไป
Anonymous said…
พิซซ่าไหม้ก็จะกิน ๕๕๕
ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ อยากกินไปซะหมด T T



เรียนรัฐศาสตร์เหมือนกัน แต่เราคงเป็นได้แค่นักรัฐศาสตร์ภูธร
แปร่ว ว ว ว

สู้ๆนะ รีบเรียนรีบจบ โอเค้โอเค้?
Anonymous said…
แฟนมาเยือน

จุ๊บ
PuTiMon said…
เป็นไงบ้างแก

ไม่ได้มาเยี่ยมblogแกนานนมาก

เมืองแกน่าอยู่ดีหว่ะ เห็นแล้วอยากไปเลยอ่ะ

การเรียนกับจิตตกย่อมเป็นของคู่กันแก

ช่วงแรกที่ญี่ปุ่นกรูก็ดาวววลงไปเยอะมาก

ถึงขั้นเกิดข้อกังขาในสติปัญญาของตัวเอง

แต่ก็นะ ประสบการณ์ที่ได้รับก็มีค่าเหนือสิ่งใด(นี่เน่าซะ)

สู้ๆๆเว้ย

Popular posts from this blog

Miss you

It's better...

I wish I have enough strength to carry on.