NaMRiN

ใช้เวลานานมากกว่าจะตั้งสติทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 2565 และตั้งปณิธานสำหรับปี 2566 - 2565 -  เป็นปีที่มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย พอนึกย้อนกลับไป มันตื้อไปหมด เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันอัดแน่นจนเส้นแบ่งของกาลเวลามันเบลอจนจำไม่ได้ว่าอะไรเกิดขึ้นตอนไหน เหมือนพายุพัดมา น้ำป่าไหลหลาก แล้วก็พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงเศษซากที่กระจายตัวตามจุดต่าง ๆ กับพื้นเปียก ๆ พอคิดว่าหรือจะปล่อยให้มันผ่านเลยไป ไม่ต้องบันทึกอะไรเอาไว้ ก็รู้สึกว่าเสียดาย อย่างน้อยก็ได้ฝากจุดหนึ่งของกาลเวลาเอาไว้ในนี้แล้วกัน  การงาน - เป็นปีแห่งซาอุดีอาระเบีย ทำงานหนักมาก ใช้พลังงานชีวิตและความทุ่มเทในชีวิตกว่า 80% ไปกับการทำงาน ซึ่งการทำงานนำไปสู่ภาวะอารมณ์และความรู้สึกที่เข้มข้น ทั้งการจัดการกับความรู้สึกลบและ toxic ทั้งปวง ความรับผิดชอบที่สร้างขึ้นมาเป็นความกดดันตัวเอง จนกลายเป็นการแบก พอสุดท้ายมันพัง ถึงได้ enlighten ว่าสุดท้ายแล้ว เราไม่จำเป็นต้องแบกอะไรไว้เลยและเรียนรู้ที่จะปล่อยให้มันเป็นไป  - ได้เดินทางไปซาอุดีอาะเบียกับ รนรม. ช่วงวันเกิด และได้เดินทางไปอิหร่าน เดือน ก.ค.   - H...

อ้าว เหงาแฮะ  วันนี้เป็นวันที่สองของวันหยุดยาวสี่วัน  ไม่ได้ไปไหนเลย ไม่พบเจอมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนแบบ in person มา 2 วัน  อ้าว เหงาแฮะ  อยากออกไปไหน ๆ แต่ก็ไม่อยากออกไป  อยากพบปะผู้คน แต่ก็ไม่อยากพบใคร  เมื่อวานได้อยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ปฏิบัติอะไรไป ก็รู้สึกว่าได้ชาร์ตพลังกาย พลังใจ  แต่วันนี้สงสัยชาร์ตใกล้จะเต็มแล้ว เลยเริ่มเหงา  มันมีความรู้สึกตุแหม่ง ตุแหม่งอยู่ข้างในใจ  เหมือนจะเศร้า แต่ไม่เศร้า เหมือนจะคิดถึงเธอ แต่ก็ต้องหักใจไม่ให้คิดถึง  ถ้าเศร้าให้สุดไปเลยมันจะดีกว่านี้มั้ยนะ  อีก 3 นาทีผ้าจะปั่นเสร็จแล้ว คิดถึงเธอจัง

ชีวิตมันก็ดำเนินมาถึงจุดนี้ จุดที่ความรู้สึกเติมเต็มในชีวิตคือห้องที่สะอาด การมีชั้นวางของในครัวอันใหม่ เรานั่งอยู่ในห้องคอนโด ย่านฝั่งธนฯ ที่ที่ไม่คิดว่าจะย้ายมาอยู่อาศัย มีห้องที่เพรียบพร้อม อยู่ได้อย่างสบาย ทำให้รู้สึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์และเหตุปัจจัยเสมอ ชีวิตนั้นเป็นเรื่องที่แปลกจริง ๆ เราไม่มีทางรู้เลยว่า กรรมนั้นจะลิขิตชีวิตเราให้เป็นยังไง สิ่งที่ทำได้ ก็คืออยู่กับปัจจุบัน แล้วใช้ชีวิตให้ดีที่สุด  เมื่อวานนั่งดูรูปเก่า ๆ ย้อนไป ทำให้รู้สึกว่า รูปในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา เต็มไปด้วยความเหงา ความโดดเดี่ยวและความไม่เข้าใจ ถ้าเราเจอน้ำรินในอดีต เราคงเดินเข้าไปกอด ลูบหัว แล้วบอกว่าไม่เป็นไรนะ เธอจะผ่านมันไปได้ด้วยดี แล้วเธอจะเติบโตขึ้น มีความสุขมากขึ้น ความทุกข์ของเธอมีที่มาที่ไป เธอได้ชดใช้มาเพียงพอแล้ว ไม่เป็นไรนะ  รู้สึกขอบคุณในทุก ๆ วัน ว่ายังมีลมหายใจอยู่ มีความเพียร มีวาสนาในธรรม มีผู้คนที่อยู่รอบกายที่ปรารถนาดีเกื้อกูล ชีวิตนี้ช่างโชคดีแค่ไหนแล้ว  ถึงเธอ คนที่เราคิดว่าออกจากใจไปแล้ว แต่สุดท้าย ก็พบว่า เธอไม่ได้ไปไหนเลย เหมือนนั่งอยู่ในห้องที่ปิดไฟมืด พอเราเดินเข้า...

 - กลับมาอยู่เมืองไทย มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในชีวิตเก่า เริ่มต้นทำงานที่ใหม่ ทีมใหม่  - ย้ายคอนโดช่วงเดือนพฤษภาหลังวันเกิด เป็นโซนของกรุงเทพฯ ที่ไม่รู้จัก  - โควิด-19 มา ต้อง work from home ไม่ค่อยได้ไปไหน ไม่ค่อยได้เจอใคร ฝึกวิถี new normal  - พ่อมาอยู่ด้วยช่วง lockdown ทำให้ได้รู้ว่า ความรักมีพลังขับเคลื่อนที่น่ากลัว เพราะด้วยความเป็นห่วงพ่อ พร้อมที่จะกักตุนสินค้าอุปโภคบริโภคทุกอย่าง สินค้าอนามัย และพร้อมที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องคนที่เรารัก  - เป็นปีที่ได้ศึกษาธรรมะ ปฏิบัติ และทำบุญอย่างสมาำเสมอ รู้สึกว่ามีพัฒนาการที่ดี รู้สึกตัวในชีวิตระหว่างวันบ่อยขึ้น กิเลสลดไปหลายส่วน พยายามรักษาศีลให้ดี แต่ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็เข้าใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามเหตุปัจจัย  - พอกลับมาอยู่เมืองไทย ใช้โควต้าความคิดถึงหนักมาก คิดถึงคนนั้นทีคนนี้ที แอบกลับไปหาความทรงจำที่มีความสุขบ่อยมาก แต่พัฒนาการที่ดีคือ ไม่ส่งข้อความหาใครเลย  - ความเสียใจ ความโกรธ ความพยาบาท มาเป็นระยะ ๆ แต่ก็รู้ตัวได้เร็ว และเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้น ทำให้ยอมรับและปล่อยวางได้มากขึ้น มีโมเม้นที่จิตต...

"ความคิด ความรู้สึก ความทรงจำ เป็นเพียงของมีมา มีไป ที่บังคับไม่ได้...เพียงแค่ รู้ ดู เห็น เราจะเห็นไตรลักษณ์ อันเป็นกฎเดียวกับทุกสรรพสิ่ง" มนัส, 2563 ขอพิมพ์คำสอนของอาจารย์มนัสเก็บไว้ สืบเนื่องจากความเศร้าที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ความหลงที่ปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับอารมณ์โศกเศร้าที่คุ้นชิน แล้วมันก็ผ่านไป ความจริงของชีวิตปรากฏให้เห็นตรงหน้า บางครั้ง ใจมันก็คิดถึงอารมณ์แห่งความสุข ก็เลยกับไปคิดถึงโมเม้นที่มีความสุขต่าง ๆ พอมีความสุขไม่ทันไร ความเศร้าก็เข้ามาแทรก เพราะความสุขนั้นไม่กลับคืนมาอีก อยากได้ความสุขนั้นอีก ในชีวิต เคยมีความรักและคบกับคนที่ - เป็นโซฟาอันนุ่มสบาย พร้อมที่จะทิ้งตัวลงทุกเมื่อ - เป็นต้นไม้ใหญ่ ให้พึ่งพิงแอบอิงอาศัยร่มไม้ และเป็นหลักของชีวิต - เป็นโรลเล่อร์โคสเตอร์ ที่มีแต่ความสนุก สีสันและเปิดประสบการณ์ใหม่ ๆ - เป็นความหวังให้ยึดโยงกลับมาสู่ทางที่ถูกที่ควร - เป็นคนที่ทำให้เราพร้อมที่จะสละตัวตน สละสมบัติทุกสิ่งอัน ขอบคุณที่เข้ามา ขอบคุณที่จากไป แต่ก็ยังคิดถึงอยู่ดี 

ว่าด้วยวันที่อายุครบ 34 1. วันคล้ายวันเกิดเป็นวันที่ทำให้เราได้เจริญมรณานุสติ ว่าชีวิตของเรานั้นมีแต่กาลเวลาที่ล่วงเลยผ่านไป สังขารร่างกายก็เสื่อมลงไป ร่างกายหน้าตาเราเปลี่ยนไปตลอด วันหนึ่งตัวและร่างกายของเรานั้นก็จะหมดสิ้นอายุขัยแล้วหายไป พอถึงวันเกิดก็ยิ่งรู้สึกว่า วันต่อไปก็คือวันที่ยังเหลืออยู่ เป็นเวลาที่ดีที่จะได้คิดว่าแล้วจะใช้เวลาในชีวิตที่หดสั้นลงทุก ๆ วินาทีนี้อย่างไร วันนี้ได้ยินเรื่องราวของความตายถึงสามเรื่อง ชีวิตมนุษย์นั้นแสนสั้น เปราะบางและไม่แน่ไม่เที่ยง น้ำริน ลมหายใจแห่งปัจจุบันนี้แหละที่สำคัญที่สุด ใครจะไปรู้ว่าต่อจากลมหายใจที่หายใจเข้าไปนี้จะมีโอกาสได้มีลมหายใจออกมารึเปล่า 2. วันเกิดก็ยังเป็นเหมือนจุดสำคัญในชีวิตที่เปิดโอกาสให้เราได้เกิดใหม่อีกครั้ง ในวันนี้ของปีที่แล้ว ได้ตัดสินใจในสิ่งที่สำคัญ จนนำพาให้ชีวิตถึงจุดที่ลงต่ำที่สุด แล้วค่อย ๆ ลอยกลับขึ้นมา และพาตัวเองมาถึงจุดนี้ รู้สึกขอบคุณที่วันนั้นได้ตัดสินใจแบบนั้น เพราะชีวิตได้เริ่มต้นใหม่แล้ว ได้พัฒนาตัวเองทั้งทางใจและทางจิตวิญญาณ พอถึงวันเกิดอีกครั้งก็รู้สึกว่าได้เกิดใหม่อีกครั้งแล้ว ชีวิตใหม่ต่อจากนี้ จะเป...